1. „czego pragniesz w tej chwili najbardziej?” – „przytulić się do niego, gdy nie ma go obok” (miś pluszowy zawsze przy mnie, więc nie wiem o co chodzi)
2. jak się okazuje, moją największą wadą są brzydkie buty. A ja zawsze się staram!
3. pytanie o to, kto marzy o mnie namiętnie nocami fejsbuk skwitował: „naiwnie myślisz, że ktoś w ogóle o tobie marzy?” zawsze ceniłam go za dawkę realizmu. lepszy niż najlepszy przyjaciel!
4. test „Z kim Ci dobrze” podpowiedział enigmatycznie, że z Kubą. Pewnie rozpruwaczem.
5. kolejna dawka zdrowego realizmu: dziś, jutro będzie źle (na pytanie: ile jeszcze można znieść?)
6. dowiedziałam się też, że 100% we mnie lesbijki (test: „ile w tobie lesbijki”) a test „z kim będziesz się całować” powiedział, że z Martą. Wszystko trzyma się kupy (i nie jest to kupa słonia)! Imię żony: Sonia
7. jeżeli chodzi o mężczyzn to gustuję w lalusiach w stylu zaca efrona, z dużą kasą (są zniewieściali = bliżej im do kobiet = w końcu jestem lesbijką)
8. co do wyglądu zewnętrznego, fejsbukowa waga zmartwiła mnie bardzo – ważę 100kg! no i wreszcie mam cytat na tatuaż (zrobię go na czole): Kiedy dochodzimy do wprawy, nie musimy zastanawiać się więcej nad każdym ruchem, bo staje się on jakby częścią nas. Jednak zanim osiągniemy ten stan, musimy ciągle ćwiczyć i powtarzać. naprawdę piękne.

poza kompulsywnym rozwiązywaniem testów na fejsbuku, wszystko u mnie dobrze. może poza faktem, że po raz kolejny człowiek z Y zamiast X zrobił ze mnie idiotkę (spokój w takich chwilach jest kwestią przyzwyczajenia). ale wakacje są nadzwyczaj udane, co przynajmniej częściowo rekompensuje straty. no to cześć!
8. Tomasz Jacyków stwierdza, że jestem bardzo nie hot :(

obraz mnie, który mają inni, wpędza prawdziwą mnie w kompleksy. wcale nie motywuje do pogoni za ideałem. raczej mówi: i tak nigdy nie będziesz dość dobra.

sny przerażają, budzą nad ranem. śnią mi się rzeczy, których się boję. których nie chce. a tego, który mógłby je przegonić wciąż nie ma. choć zdaje się stać za cienką folią, tak cienką, że czuć oddech. to żadne z nas nie chce jej przeciąć.

„bo, przyszłam na ten świat z niczym i odejdę stąd także z niczym, nie licząc miłości. wszystko inne stanowi jedynie pożyczkę…”

przez miesiąc zdołałam zakończyć sesję, zacząć nowy semestr zajęć, zostać starostą (przepraszam, ale forma starościna kojarzy mi się ze starą trzciną…) i kupić 5 par kolczyków.

coraz częściej utwierdzam się w przekonaniu, że nie mogłabym żyć bez ludzi. że ludzie są potrzebni mi jak tlen. rozmowy, śmiechy, plotki. uśmiechy. i, że choć czasem zawijam się w mój koc-niewidkę, to tak naprawdę przychodzi moment, że muszę spod niego wyjść.

zadaję pytania, które budzą śmiech, zdziwienie. zadaje mi się pytania, które budzą strach. a w zasadzie to nie pytania. to stwierdzenia. i zawsze będzie mnie dziwić, że prawie obcy ludzie dobrze wiedzą co powiem. podejmowania dorosłych decyzji jest trudne. czy niemożliwe? czy warte próby? nie wiem.

bo co zrobić, gdy z jednej strony bardzo się o czymś marzy, a z drugiej wierzy się, że to przerasta możliwości na każdej płaszczyźnie.

boję się obrazu mnie, jaki mają inni ludzie. wydaje mi się on o wiele lepszy od tego, czym naprawdę jestem. tak bardzo chcę mu dorównać, że nie wiem czy to mnie kiedyś nie przerośnie. a nie można powiedzieć wprost: nie dam rady.

(postanowiłam się uzależnić od brania udziału w eksperymentach. i zamieszkam w naszym magicznym neurokognitywistycznym laboratorium.)

trzecioosobowa forma ma chyba służyć czemuś. niczemuś. może zdystansowaniu. nie, raczej nie. to taka moda. wszyscy tak piszą. piszę i ja. nie jest łatwiej.

jest trudniej. obsesyjna potrzeba rozmów z ludźmi. wtedy nie myślę, nie robię, nie zastanawiam się nad tym.

nad tym, czego się boję. a boję się przeraźliwie. szukam, wciąż. czekam. nie wiem na co. bo nie chcesz, nie możesz, mówisz nie, a ja nie mówię tak. nic nie mówię. i prowadząc rozmowy o niczym (albo przesadnie czymś) chcę ci powiedzieć, to co zawsze. tego czego nie umiem. a ty nie widzisz. wciąż, w ogóle, bo nie chcesz.

nie mogę ponazywać relacji w swoim życiu, wszystko traci swoją funkcję.

(poza tym jestem chora i biorę leki. i zbliża się sesja, a ja znowu nic nie wiem i nic nie umiem. znowu wszystko odłożone na potem, kiedyś. źleźleźle.)

a popsucie dwóch samochodów ma swoje, niewielkie, bo niewielkie, ale plusy. więcej spaceruję po świeżym powietrzu i jakoś nastrój lepszy.

studia moje są fajne, szczególnie jak można wziąć udział w czymś, co nie jest tylko wykładem/konwersatoriami/ćwiczeniami. no, bo tak generalnie to koła naukowe są fajne (oraz umiejętność obsługi LaTeXa jest jeszcze fajniejsza).

(wciąż wierzę, bardzo mocno, że istnieje alternatywny świat, w którym wykładowcy są poważnymi ludźmi. taka świadomość jest kojąca, mimo, że pewnie nie mam do tego świata dostępu ;) )

i wiem, że nigdy tego nie zrobię.

teraz nadeszła muzyczna obsesja na:

to
a także i:
to

(na podstawie przeprowadzonej ankiety i rozmów, stwierdzam iż środy powinny zmienić nazwę na ‘czarne środy’. absolutnie nikt ich nie lubi. ja też. jutro (dziś…) rozpoczynam z nadzieją odnalezienia zagubionych oraz przeżycia.)

I must become a lion hearted girl, ready for a fight